Οι συστημικές δομές μας επέβαλαν με τέχνη τόσα και τόσα χρόνια την χαρακτηροθωρακισμένη πολιτική πειθαρχία, εκείνη την καταναγκαστική επιβολή που μετουσιώθηκε σε αυθυποβολή και ακούσια «αποδοχή» των όρων του παιχνιδιού του ίδιου του δυνάστη. Τούτον δε συνέτεινε στην προβλεπτικότητα των μέσων που χρησιμοποιούνται. Η προπαγάνδα έγινε σαθρή, οι λέξεις έχασαν την αλλοτινή ζωντάνια τους, τα νοήματα καλύφθηκαν απο σωρούς φόβου, οι ελπίδες κατάρρευσαν, οι συστημικές βεβαιότητες θριάμβευσαν. Εμείς «χάσαμε». Το σύστημα, όμως εκ των πραγμάτων κέρδισε. Ακολουθώντας την πεπατημένη, βιώσαμε την συντριβή των ονείρων μας. Υπάρχει και η ακέφαλη αντίσταση, «leaderless resistance» γνωστότερη στον δυτικό κόσμο, ως ενεργή συνιστώσα απόρριψης των καθεστωτικών και επιβεβλημένων μεθόδων δράσης απο το ίδιο το σύστημα. Μιας και έρχονται εκλογές ίδιων προσώπων, επιβολής νέων ίδιων προσώπων, επιβολή νέων ίδιων μέτρων.Νέο και ίδιο σήμερα ταυτίζονται ως απο σύμπτωση. Η εξέλιξη του πολιτικού κοσμικού χρόνου, μοιάζει να μπορεί να αντιστραφεί μονάχα μέσα απο ένα «μεταφυσικό» δάκτυλο δυναμικής επενέργειας στην τάξη του κόσμου αυτού. Για αυτό το λόγο, αν οι επίκτητοι «φίλοι» μπάτσοι ορισμένων εθνικιστών ή άλλο τόσο οι φίλοι των πρώτων αναρχικοί, μπούν στην διαδικασία να υποπτεύονται «εθνικιστικό δάκτυλο» πίσω απο όλα, τόσο το καλύτερο. Αν βλέπουν εθνικιστές πίσω από χίλιες δυο αντικαθεστωτικές ενέργειες, ενώ οι ενεργοί εθνικιστές ευθύνονται στην πραγματικότητα μονάχα για απειροελάχιστες εξʼ αυτών, αμέσως τότε συνεπάγεται πως οι εθνικιστές έχουν ουσιαστικά ελάχιστες τοις χιλιοίς πιθανότητες να εντοπιστούν, διότι οι υπόλοιπες άπειρες αναλογικά ενέργειες λειτουργούν σαν σωτήριο προπέτασμα καπνού ή καλύτερα σαν μανδύας που πετιέται το ίδιο εύκολα, όπως ένα πουκάμισο ύστερα απο άπειρα πλυσίματα και σιδερώματα.
Επαναστατική ευλογία θα ήταν αν ο εκάστοτε νέος εθνικιστής εισερχόταν στην πολιτική σκηνή με δεδομένη τη συγκρουσιακή αντίληψη στο περιβάλλον, σε πλήρη αντίθεση με το σήμερα, καθόσον ένας νέος εθνικιστής εισέρχεται στον πολιτικό στίβο κυριαρχούμενος απο αισθήματα καλοσύνης προς την καθεκυστία έννομη τάξη σε έναν χώρο ο οποίος ήδη κυριαρχείται απο ένα κλίμα φιλοκρατικό και πολιτικάντικο, σε ολοκληρωτική αντίθεση επι παραδείγματι με τους νεοεισερχόμενους «αναρχικούς»της αντίπερα όχθης. Οι μπάτσοι ούτως ή αλλιώς πάντοτε υποπτεύονται τους εθνικιστές με το παραμικρό και βλέπουν «ρατσιστές» πίσω από τα πιο άσχετα και απίθανα πράγματα. Καλύτερα λοιπόν να διαδίδεται η ψυχολογία της σύγκρουσης με ανώνυμο και απρόβλεπτο τρόπο, ούτως ώστε ανώνυμοι και απρόβλεπτοι να είναι και οι καρποί της πολιτικής σποράς. Πρέπει να εργαζόμαστε στο αρνητικό σήμερα, υπόγεια και απρόβλεπτα, μακρυά απο τα αεικίνητα μάτια του συστήματος.
Εργάτες του αρνητικού/ Τυφλοπόντικες της Επανάστασης
http://www.ediktyo.gr/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου